“𝗕𝗲𝗻𝘁𝗲 𝗣𝗲𝘀𝗼𝘀 𝗮𝘁 𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗕𝗮𝗵𝗮𝗴𝗵𝗮𝗿𝗶”

Hindi ko alam kung paano ka yayain
sa mga lugar na nakikita lang natin sa screen.
Hindi ko kayang bumili ng mamahaling regalo,
o iparamdam sa'yo ang pag-ibig sa paraang inaasahan ng iba.

Mahal kita.
Pero bente lang ang pera ko.
At minsan, nakakahiya.

Habang may ibang nagmamahalan sa ilalim ng ilaw ng mga café at restoran,
tayo'y naghahati sa isang inumin
at nagbibilang kung sapat pa ba ang pamasahe pauwi.

Pero hindi naman pera ang lagi nating kulang.
Kulang tayo sa pagtanggap.

Kulang tayo sa mga pamilyang kayang ngumiti
kapag binanggit natin ang pangalan ng taong mahal natin.

Kulang tayo sa mundong hindi tayo titingnan
na parang may mali sa paraan ng ating pagmamahal.

Minsan naiinggit ako.
Hindi sa mayayaman.

Kundi sa mga taong kayang magmahal nang hindi kinakailangang magpaliwanag,
sa mga kamay na malayang magkahawak sa publiko,

at sa mga pusong hindi kailangang matakot sa sasabihin ng iba.

Nakakagalit.
Na bukod sa kapos sa pera,
kapos din tayo sa karapatang maging payapa.

Pero sa kabila ng lahat,
nandito ka.

Kasama kong mangarap kahit walang kasiguraduhan.

Kaya oo,
bente lang ang pera ko.

Pero ang mas masakit kaysa rito
ay ang mundong hanggang ngayon
ay ginagawa pa ring mahal ang kalayaan nating magmahal.